Sjellje dhe etika
Turpi i tij ishte sikur turpi i një vajze beqare dhe të ndershme që rri në shtypin e saj. Nuk ishte njeri që flet fjalë të kqija e as nuk ishte mallkues.
Të keqen nuk e kthente me të keqe, por falte dhe pajtonte. Ai i cili kërkonte prej tij ndonjë gjë i jepte. Nëse nuk kishte çka ti jepte i thoshte fjalë të mira.
Nuk ishte i vrazhd në fjalët e tij. I Dërguari i Allahu asnjëherë nuk ia ndërprente bisedën dikujt, por pastaj pasi që ndegjonte gjykonte për atë qështje me ndales apo me lejes. Ishte i kujdesshëm ndaj fqiut të tij dhe nderonte mysafirin. Nuk kalonte ndonjë pjes të kohës përveç si veprues në dinin e Allahut.
Gjithmonë ishte njeri optimist dhe urrente pesimizmin. Sa herë që iu është lënë në zgjedhje të ndonjë çështje gjithmonë e ka zgjedh atë që ishte më e leht nëse nuk ka qenë mëkat. I ndihmonte nevojtarit dhe i dilte në ndihmë atij që iu është bë padrejtësi .
Ai i donte shokët e tij. Konsultohej me ta dhe përcillte gjendjen e tyre. Kur ndonjëri prej tyre ishte i smuar ai e vizitonte.
Ai që nuk ishte prezent lutej për të, po ashtu edhe ai që vdiste lutej për të. Pranonte arsyet e tyre. I dobti dhe i fuqishmi në drejtësi tek ai ishin të barabartë.
Ishte shumë orator i mirë. Kur ju thoshte shokve të tij ndonjë fjalë aq ngadalë fliste sa që kishin mundësi ti numrojnë fjalët e tij. Ai edhe bënte shaka por edhe atëherë e thoshte vetëm të vërtetën. I Dërguari i Allahut kur bëri haxhin tha: O zot po bëjë haxh pa syefaqësi dhe pa qëllim të ngritjes tek njerëzit.
