.jpg)
I Dërguari i Allahut ishte njeriu më i mëshirshëm. Ishte shum bujar ndaj shokve të tij.
Çdo njërin që ishte në mexhlis e respektonte dhe ja jepte të drejtën e tij dhe asnjëherë nuk e llogariste vetën e tij më të priveligjuar se të tjerët.
I Dërguari i Allahut e urrente ngritjen për të. Enes b. Malik thotë: “ Nuk ka pas ndonjë njeri më të dashur tek shokët e Pejgamberit se sa Pejgamberi.
Kur e shihnin atë nuk ngriteshin sepse e dinin se ai e urrente një gjë të tillë”. I Dërguari i Allahut vizitonte të smurin dhe i donte të vobektit.
Ulej me ta dhe prezentonte në xhenazet e tyre. Nuk e nënqmonte asnjëherë të varfërin për shkakë të varfëris së tij.
Begatis ia dinte vlerën edhe nëse ishte e pakt. Asnjëherë nuk gjente të meta në ushqim. Nëse i pëlqente e hante nëse jo e lente. Hante dhe pinte me dorën e djatht. Fillonte me bsimilah dhe e falëndëronte Allahun në fund të ushqimit.
I donte erat e mira dhe i urrente të kqijat sikur qepa, hudhra dhe të ngjashme. Ishte modest në uljen e tij sa që kur hynte ndonjëri prej beduinëve pyste se cili është Muhamedi?, sepse nuk mund ta dallonte në mexhlisin ku ishin. Nuk e tepronte në veshjen e tij. Ushqimi dhe pija e tij ishin mesatare. Mbulonte kokën e tij mbante unazën në gishtin e vogël dhe kishte një mjekërr të gjatë.
