Kauza e tyre ishte e drejtuar ndaj politeistave në kohën e tyre. Ishte kauz e qartë e cila thërriste në lënjën e idhujve dhe në lënjën e shenjtërimit të njerëzve prej të gjallve dhe të vdekurve.
Ky është i Dërguari i Allahut që Allahu i tha atij: Thuaj: "Unë nuk kam në dorë për veten time as ndonjë dobi, as ndonjë dëm, pos çka do All-llahu. Sikur ta dija të fshehtën, do të shumoja për vete të dobishmet, e nuk do të më prekte gjë e keqe. Unë nuk jam tjetër vetëm se qortues dhe përgëzues për njerëzit që besojnë ( A’raf 188).
I Dërguari i Allahut tha: “Mos më ngritni ashtu sikur që e ngritën të krishterët Birin e Merjemës. Por unë jam rob i Allahut dhe thuani rob dhe i Dërguar i Allahut”( Transmeton Buhariu). Fjala ngritje komentohet me shtes dhe teprim në lavdrim. Ne nuk adhurojm dikë tjetër përveq Allahut sikur që e kanë bërë të krishterët me Isaun birin e Merjemës, të cilët bënë shirk. Kështu i Dërguari i Allahut na mësoi që të themi se ai është rob dhe i Dërguar i Allahut.
Ndërsa sa i përket lavdrimit ndaj tij që ka ardh në Kuran dhe në sunnet është e kërkuar për ne që ta bëjmë atë.
Dashuria e vërtetë ndaj Pejgamberit është atëherë kur ne i lutemi vetëm Allahut e jo dikujt tjetër edhe nëse ai është Pejgamber apo ndonjë njeri i mirë. I Dërguari i Allahut thotë: “Nëse kërkon ndihmë kërko vetëm prej Allahut”. Kur Pejgamberit i ndodhte ndonjë pikllim apo ndonjë mërzi thoshte: “O Ti i Gjall që kanë nevojë të gjithë për Ty me mëshirën Tënde kërkoj ndihmë”.
Të vërtetën e ka thënë një poet i cili thotë :
Sikur të ishte e sinqert dashuria e jote ndaj tij do ta rrespektoje
Sepse ai që e do dikë edhe e rrespeketon.
Prej shenjave të dashuris së sinqert ndaj tij është që të duash thirrjen në besimin e pastër thirrje me të cilën ai ka filluar. Po ashtu ti duash thirrësat në rrugën e tij, të urresh shirkun dhe ata që thërrasin në të.






Të besosh se ai është i dërguar